• زندگي زيباست ، زندگي آتشگهي ديرنده پا برجاست گر بيفروزيش
•  رقص شعله‌اش از هر كران پيداست ، ورنه خاموش است
• خاموشي گناه ماست.
• عشق، خطاي فاحش فرد در تمايز يک آدم معمولي از بقيه ي آدم
• هاي معمولي است.
•  زندگي صحنه ي يکتاي هنرمندي ماست هر کسي نغمه خود خواند
•  و از صحنه رود صحنه پيوسته به جاست اي خوش آن نغمه که
•  مردم بسپارند بياد.

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد           انرا که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد         جز غم که هزار افرین بر غم باد

خوبرویان جهان مهر ندارد دلشان   باید از جان گذرد هرکه شود عاشقشان

روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان   سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان