لحظه ای مي خواهم بر گردم

و نگاهت كنم

و به دوست داشتنهای دروغينت،

به لبخندهای ساختگيت

به صورتت-كه درزير لايه های دروغ مخفيش كرده ای ـ

به تمام آنچه كه می توانستی بسازی وخراب كردی

بخندم،

روزها.....

سالها.....

يكي زرد قناري با وجود سردي بسيار ميان برفها بنشسته است

تن زار و نحيفش ز سردي هوا سخت ميلرزد

به سويش مي روم آهسته و لرزان

و مي گويم: براي من كمي آواز ميخواني ؟

قناري خيره در چشمم با نگاهش حرفها زد

صدايش از ته قلبش برون آمد اشكها بي وقفه از چشمان او جاري

آواز قناري سر به سر غم بود قصه يك عشق نافرجام

قلب كوچك او پر زدرد بي وفايي بود

او باز هم مي لرزيد نه از سرما وبرف و باد

بلكه جانش قصد رفتن داشت روح او گويا قراري داشت

خوب مي دانستم درونش شورش و غوغا ست

آري آري گرمي اشكش بيان عشق داغش بود

گله هاي برف مي باريد اشكهايش در ميان برف مي غلتيد

آسمان با ديدن او شرمگين ز بارش بود

از جفاي آسمان و اين فلك هم چرخ گردون گفت

بغض راه گلويش بسته بود اماهمچنان سخت مي ناليد

قطره هاي خون ز ديده سخت مي باريد

بعد اندي آن قناري لرزيد افتاد

آخرين آواي او اين بود :عشق يعني پا به پاي يار رفتن

عشق يعني در كنار يار ......

آخرين حرف قناري را نفهميدم دست بر رويش كشيدم

خواستم آن جسم بي جان را كه بر دارم

ناگهان در زير كوه برف در كنار جسم بي جان قناري

يك قناري دگر ديدم مرده بود و ساكت خاموش

آخرين حرف قناري را خوب فهميدم

عشق يعني در كنار يار مردن

گاهي در خلوت تنهاييمون وقتي بارون غم پنجره سكوت خستگيهامونو نمناك ميكنه.

وقتي طوفان بي پناهي داره از پا درمون مياره .

وقتي دلمون زير فشار سختيها به گريه پناه مي بره

شايد وسعت دريا بتونه كمي اروممون كنه

دريا

با اون ارامش خيالي هنگامي كه فرياد دردهاش موجي ميشه وهراسون به ساحل پناه مي بره

گويي دنبال گمشده اي ميون صخره ها رو جستجو ميكنه

شايد غربت و انتظار كوير كمك كنه تنهايي خودمونو فراموش كنيم.

نگاه كوير ترانه بارون رو زمزمه ميكنه

باروني كه زخمهاي كهنه و عميقشو التيام بده

شايد دريا هيچ وقت گمشدشو پيدا نكنه

شايد كوير تا هميشه در انتظار بارون زخمهاي جديدتري رو تجربه كنه

ولي قدرتي جادويي اجازه نميده خستگي دريا و تنهايي كوير از پا درشون بياره

نيرويي كه در تلخ ترين لحظات شيريني رسيدن رو به يادشون مي ياره

نيروي عشق

آه اي با جانِ من آميخته

اي مرا از گورش من انگيخته

چون ستاره با دو بالِ زر نشان

آمده از دوردستِ آسمان

از تو تنهاييم خاموشي گرفت

پيكرم بويِ هم آغوشي گرفت

در جهاني اينچنين سرد و سياه

با قدمهايت قدمهايم براه

اي به زيرِ پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

آه، اي بيگانه با پيراهنم

آشنايِ سبزه زارانِ تنم

عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست

چلچراغي در سكوت و تيرگيست

عشق چون در سينه ام بيدار شد

از طلب پا تا سرم ايثار شد

اي مرا با شور ِ شعر آميخته

اينهمه آتش به شعرم ريخته

چون تبِ عشقم چنين افروختي

لاجرم شعرم به آتش سوختي. . .

تو بدان اين را . تنها تو بدان
تو بمان با من . تنها تو بمان
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب
من فداي تو .به جاي همه گلها تو بخند
من همين يک نفس از جرعه ي جانم باقي ست
اخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ي ابر و هوا را تو بخوان
تو بمان با من . تنها تو بمان
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

به تو مي انديشم
به تو مي انديشم