راهي به جز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

در وادي گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه ي پر حسرت تو را

با اشکهاي ديده ز لب شستشو کنم

رفتم که نا تمام بمانم در اين سرود

رفتم که نا گفته به خود آبرو دهم

رفتم و مگو که چرارفت و ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز وساز ما

از پرده ي خموشي وظلمت چو نور صبح

 بيرون فتاده بود به يکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو يکي قطره ي اشک گرم

در لا به لاي دامن شبرنگ زندگي

رفتم که در سياهي يک گور بي نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگي

من از دو چشم روشن وگريان گريختم

من از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله ي آتش ز من نگير

مي خواستم که شعله شوم سرکشي کنم

مرغي شدم به کنج قفس بسته و اسير

روحي مشوشم که شبي بي خبر زخويش

در دامن سکوت به تلخي گريستم

نالان زکرده ها و پشيمان ز گفته ها